Woensdag live op de radio: ik ben fier, en toch voel ik imposter syndrome

Ik mag het eindelijk delen.

Nu woensdag ben ik een uur lang live te gast op de radio bij Radio Internazionale, bij Mosè (je kan om 17u luisteren op 105.8 FM, www.radioin.be , of in de app Radio Internazionale).
Live gesprek. Over mijn blog. Over mijn visie.

En ik ga eerlijk zijn: ik ben daar tegelijk heel fier op… en ik voel ook meteen die andere kant opkomen.

Die stem die zegt: wie denk jij wel dat je bent?

Waar die blog eigenlijk over gaat

Mijn blog vertrekt vanuit iets waar ik al jaren rotsvast in geloof:

Je uitstraling wordt bepaald door hoe je jezelf behandelt. Van binnen én van buiten.

Niet alleen door skincare. Niet alleen door mindset. Maar door het totaalplaatje.

En in die blog deel ik kleine, dagelijkse dingen waar veel mensen niet bij stilstaan, terwijl ze wél impact maken op:

• je gestel

• je humeur

• je energie

• en dus ook: hoe je “binnenkomt” in een ruimte

Dat is wat ik zo interessant vind: uitstraling is geen filter. Het is een gevolg.

En toch zie ik nog altijd “kleine Jan”

Die radio-uitnodiging is zo’n moment waarop ik plots twee versies van mezelf tegelijk voel.

Enerzijds zie ik nog altijd die kleine Jan. Kleine Jan uit Overpelt.

En ik denk dan: als die zou weten dat grote Jan op de radio komt, een blog heeft, mensen helpt, mensen inspireert, en durft zeggen waar hij voor staat…

Dan zou kleine Jan zó fier zijn.

Dan zou die denken: amai. oké. dan komt het wel goed.

Maar er is ook die schaduwkant

En dan is er die andere stem.

Die schaduwkant die mij in discrediet brengt. Die twijfelt aan alles.

• Is wat ik te vertellen heb wel interessant genoeg?

• Is het wel waar genoeg?

• Is het wel belangrijk genoeg?

• Wat gaan de mensen denken?

• Hou je mond, dat is veiliger.

Die stem heeft jarenlang mijn leven bepaald.

En eerlijk: soms doet hij dat nog.

Het verschil is alleen… ik herken hem nu.

De grootste les van de afgelopen jaren

Ik hield mezelf klein omdat ik geloofde dat ik eerst iets moest “verdienen”.

Eerst een ander diploma. Eerst meer klanten. Eerst meer ervaring. Eerst nog dit. Eerst nog dat.

Alsof er ooit een moment komt waarop de wereld zegt:

“Oké Jan, nu ben je klaar. Nu mag je.”

Maar weet je wat het absurde is?

Ik heb prijzen gewonnen. Ik heb awards gewonnen. En die stem is er nog steeds.

Dus wanneer gaat het “goed genoeg” zijn?

Het antwoord is pijnlijk simpel:

Zolang je blijft luisteren naar die stem, gaat het nooit goed genoeg zijn.

En dat heeft impact.

Op hoe je komt opdagen. Op kansen die je wél of niet ziet. Op wat je durft vragen. Op wat je durft uitspreken.

En uiteindelijk: op hoe je heel je leven leeft.

Een kleine anekdote (die eigenlijk alles zegt)

Sinds dit jaar ben ik columnist in een vakblad.

En jarenlang dacht ik dat dat iets was wat je moet verdienen. Dat de wereld jou moet “aanbieden”.

Tot ik (met knikkende knieën) naar de verantwoordelijke stapte en vroeg:

Wat is er nodig als ik een column wil schrijven in je vakblad?

Het antwoord was simpel:

Ik mocht een paar stukken schrijven, inzenden, en dan gingen ze kijken wat ze ermee gingen doen.

En kijk: de columns zijn nu een feit.

Het heeft dus niet lang geduurd om “columnist” te worden.

Maar het heeft wél jaren geduurd om de persoon te zijn die die vraag durft te stellen.

Het echte werk is je nek uitsteken

Elke keer dat je je nek uitsteekt, loop je risico.

• risico op nee

• risico op afgang

• risico dat mensen er iets van vinden

En dat risico kan je klein houden. Jaren.

Maar vandaag voel ik vooral dit:

Ik ben fier.

Niet omdat ik “geen angst” heb. Maar omdat ik het doe mét die angst.

En woensdag op de radio? Dat is niet alleen een gesprek over een blog.

Dat is ook een bewijs voor mezelf:

Je hoeft niet eerst perfect te zijn om zichtbaar te worden. Je moet vooral bereid zijn om jezelf niet langer klein te houden.