Mijn verhaal

Ik krijg vaak de vraag hoe het komt dat ik doe wat ik doe. Maar als ik echt naar mijn leven kijk, denk ik niet dat het voor mij mogelijk was geweest om ook maar iets anders te doen. Alsof elke high en elke low, hoe pijnlijk ook, me heeft voorbereid op de plek waar ik nu sta: op het snijvlak van skincare, neurowetenschap en persoonlijke transformatie.

Dit is niet het klassieke verhaal van een skincare expert, maar het verhaal van een zenuwstelsel dat leerde te transformeren van pure overleving, naar volledige belichaming.

31 december 1989

Mijn verhaal begint niet in een behandelkamer, maar op de operatietafel van een ziekenhuis, op oudejaarsavond 1989. Ik was amper 27 dagen oud toen ik op sterven na dood werd binnengebracht. Een acute klembreuk had de bloedtoevoer naar mijn darmen volledig afgesneden. Mijn lichaam was op het moment van opname al blauw en in diepe shock.

Tijdens de spoedoperatie die volgde, werd ik drie keer gereanimeerd. Medisch gezien grenst het aan een mirakel dat ik hier vandaag sta, zonder hersenschade, met een gezond lichaam.

Als baby heeft mijn zenuwstelsel dus de ultieme overlevingsstrijd geleverd. Ik heb mijn leven sindsdien altijd ervaren als 'extra tijd'. Het liet een diepe, onbewuste oerkracht in mij achter. Een weten dat ik op een plek was geweest waar de meesten niet van terugkeren, waardoor ik als kind al een laag dieper in het leven keek dan de wereld om me heen.

De onuitgesproken taal van de buitenwereld

Als kind paste ik niet in de traditionele hokjes. Terwijl anderen de wereld oppervlakkig consumeerden, had ik een talent dat destijds mijn grootste valkuil werd: ik hoorde niet alleen wat mensen hardop zeiden, ik voelde feilloos aan wat ze niet zeiden. Ik pikte de inconsistentie op tussen de woorden van volwassenen en hun ware, innerlijke energie.

Omdat die diepe sensitiviteit de buitenwereld oncomfortabel maakte, werd ik zwaar gepest. Ik leerde mezelf onzichtbaar te maken om te overleven. Als ik nu terugkijk naar foto's uit mijn jeugd, zie ik het direct: een mond die plichtsgetrouw glimlacht voor de camera, maar ogen die het loodzware gewicht van de wereld dragen. Mijn zenuwstelsel sloeg de zwaarte en de afwijzing op, en mijn gezicht liet het zien.

Het klinische schild van de ratio

Mijn passie voor skincare en zelfzorg was er altijd al. Als student stonden mijn kot immers al overvol met potjes en flacons. Omdat ik goed kon leren deed ik eerst wat er van me verwacht werd en studeerde ik braaf, in plaats van mijn passie te volgen. En toen ik de stap naar de beautysector later eindelijk durfde te zetten, reageerde de buitenwereld sceptisch: "Ben je daar niet veel te slim voor?"

Gehavend door een laag zelfbeeld en de pesterijen uit mijn jeugd, besloot ik mijn ratio als schild te gebruiken. Ik weigerde de zachte, holistische behandelingen te doen waartoe ik me eigenlijk aangetrokken voelde. Ik wilde bewijzen dat ik geen 'slapjanus' was die zomaar een beetje over een gezicht wreef.

Ik koos voor de harde, klinische, medische skincare. Ik ging microneedlen, diepe chemische peelings zetten en, zoals ik het destijds noemde, 'het vel in het rond laten vliegen'. Ik zocht controle aan de buitenkant, omdat ik de controle aan de binnenkant volledig kwijt was.

2016: De ontploffing en de échte transformatie

In 2016 stortte het kaartenhuis in. Een intense relatiebreuk, acute financiële stress en zakelijke chaos kwamen tegelijkertijd tot een kookpunt. Alles ontplofte in mijn gezicht. Ik werd gedwongen om stil te staan en startte een intensief traject waarin ik mindfulness en zenuwstelselregulatie ontdekte.

Voor het eerst in mijn leven stopte ik met het zoeken naar veiligheid in de buitenwereld. Ik begon de leiding te nemen over mijn eigen interne staat.

En na verloop van tijd merkte ik iets fascinerends op in de spiegel. Mijn blik werd opener. Mijn ogen, waarin het licht als kind was gedoofd, gingen weer stralen. En die verandering had helemáál niets te maken met een cosmeticaproduct of een medische peeling. Het kwam puur vanbinnenuit.

Toen ik daarna naar de klanten in mijn instituut keek, zag ik precies hetzelfde. We kunnen de buitenkant microscopisch perfect polijsten, maar als het zenuwstelsel chronisch onder spanning staat en de ziel zwaar is, zul je nooit écht stralen. Onze interne wereld dicteert namelijk mee onze uitstraling.

De Mind-Skin Connectie

Ik gooide het roer radicaal om. Ik opende de weggestopte herinneringen uit mijn verleden en herontdekte de diepe, helende stilte van het premium merk [comfort zone], waarvoor ik vandaag de dag als brand ambassador mag optreden. Wetenschap en intuïtie vonden elkaar eindelijk in mijn werk.

Mijn filosofie werd het fundament van mijn boek, De Mind-Skin Connectie. De wisselwerking is biologisch en spiritueel onweerlegbaar: je zenuwstelsel heeft een directe impact op de gezondheid en de veroudering van je huid, en de huid is tegelijkertijd een krachtige, fysieke toegangspoort om datzelfde zenuwstelsel te kalmeren.

Lange tijd hield ik dit verhaal op de achtergrond. De angst uit mijn jeugd fluisterde dat de wereld me te 'woewoe' of te spiritueel zou vinden. Maar ik ben door die angst heen gebroken door mijn eigen methode honderd procent te gaan belichamen.

Mijn ultieme missie

We zijn als maatschappij geconditioneerd om te denken: als dít probleem is opgelost, of als dát doel is bereikt, dán pas kan ik rustig en gelukkig zijn. Maar ons rationele brein is onverzadigbaar en wil altijd meer.

Echte transformatie zit in het vermogen om je eigen zenuwstelsel nú zo te reguleren, dat je op dit moment al de verheven emoties van rust, liefde en voldoening kunt voelen, ongeacht wat de buitenwereld doet. Dat is de enige manier waarop je jouw energie behoudt om werkelijk impact te maken.

Ik gebruik de huid als poort tot die zenuwstelselregulatie. Ik zie aan je huid hoe gereguleerd je bent, en via de gezichtsbehandeling breng ik je systeem terug naar veiligheid.

Mijn ultieme doel is om de wereld zelfregulerend te maken. Want wanneer mensen vanbinnen rust vinden, worden we niet alleen als mens mooier aan de buitenkant. De wereld zelf wordt er simpelweg ook mooier van.

En wie weet... is dat wel de exacte reden waarom een baby van 27 dagen oud in 1989 het onmogelijke heeft overleefd.