We waren het niet eens, toch was het een van mijn beste gesprekken

Ik had dit nog nooit meegemaakt: twee getuigen van Jehova aan de deur.

En het grappige is: ik voelde meteen die oude programmering opkomen.

Niet open doen. Want “dat zijn die van Jehova”.

Alsof ze de pest meebrengen.

Dat is hoe ik ben opgegroeid. Niet per se met haat, maar met een soort reflex: vermijden. En ik betrapte mezelf erop dat ik die reflex nog altijd had.

Maar ik deed toch open.

En wat er daarna gebeurde, vond ik eerlijk gezegd… bijzonder.

Ik verwachtte forceren. Ik kreeg dialoog.

Ik ga meteen duidelijk zijn: ik voel me niet geroepen om me bij hun groepering aan te sluiten.

Maar ik heb wél een heel leuke babbel gehad.

Zij vertelden waar zij in geloven, waar zij voor staan. En ik kon op mijn beurt zeggen hoe ik naar dingen kijk.

En het belangrijkste: dat kon op een respectvolle manier.

Geen druk. Geen “ja maar jij moet dit geloven”. Geen wedstrijdje gelijk halen.

Gewoon twee mensen die met elkaar praten.

En dat moment deed iets met mij.

Niet omdat ik plots “overtuigd” was. Maar omdat ik besefte hoe zeldzaam dit geworden is.

We zijn het luisteren kwijtgeraakt

Ik denk dat veel religies, en eigenlijk ook veel mensen buiten religie, ons hier een voorbeeld kunnen geven.

Niet in wat je gelooft. Maar in het idee dat je tijd maakt om met mensen in dialoog te gaan.

Echt te luisteren.

Zonder je mening te forceren. Zonder je gelijk te willen halen.

Want als we eerlijk zijn: de meeste gesprekken vandaag zijn geen gesprekken.

Het zijn:

• monologen die elkaar afwisselen

• meningen die botsen

• argumenten die klaarstaan nog voor de ander is uitgesproken

• subtiele pogingen om de ander “mee te krijgen”

En zelfs als het beleefd blijft, voel je vaak: hier wordt niet geluisterd, hier wordt gestuurd.

Het verschil tussen luisteren en wachten op je beurt

Dit is misschien de grootste eye-opener van die voordeur-babbel:

Veel mensen luisteren niet om te begrijpen. Ze luisteren om te reageren.

En zodra je dat doorhebt, zie je het overal.

In vriendschappen. In relaties. In discussies online. In families. In business.

We zijn zó gewend geraakt aan overtuigen, dat we vergeten zijn hoe het voelt als iemand gewoon aanwezig is bij jouw mening, zonder die meteen te willen corrigeren.

Je hoeft het niet eens te zijn om respect te hebben

Wat ik mooi vond: we waren het niet eens.

En toch voelde het niet als afstand.

Het voelde als: oké, jij kijkt zo. Ik kijk zo. En we kunnen daarover praten zonder elkaar te willen breken.

Dat is volwassen communicatie.

En eerlijk? Ik denk dat we dat allemaal meer nodig hebben.

Niet nog meer gelijk. Wel meer menselijkheid.

De takeaway (die ik zelf ook wil meenemen)

Als je een gesprek ingaat met als doel om te winnen, dan ben je niet in gesprek. Dan ben je in een debat.

En dat is prima, als je een debat wil.

Maar als je verbinding wil, nieuwsgierigheid, begrip… dan is er iets anders nodig:

• vragen stellen

• ruimte laten

• luisteren zonder te duwen

• en durven zeggen: “ik zie het anders” zonder dat dat een aanval wordt

Misschien is dat de echte skill.

Niet overtuigen. Wel aanwezig zijn.