Wat loslaten werkelijk betekent

Loslaten is zo’n woord dat iedereen gebruikt, maar dat bijna iedereen verkeerd begrijpt.

Want loslaten betekent niet dat je ineens niet meer wilt wat je wilt.

Loslaten betekent ook niet dat je “niks meer doet” en dan maar hoopt dat het universum je leven komt fixen.

Loslaten betekent iets veel concreter:

je stopt met geforceerd proberen deuren te openen.

En je laat de noodzaak los om te weten hoe en wanneer het gaat lukken.

Het voorbeeld: Tomorrowland kaarten

Je gaat nooit geloven hoe ik deze keer Tomorrowland kaarten gemanifesteerd heb.

Ik was Becoming Supernatural van Dr. Joe Dispenza aan het lezen. En daar staat in dat als een manifestatie echt een manifestatie wil zijn, dat die je moet verrassen. Verrassen in de manier waarop die komt.

Want als je het zelf had kunnen bedenken, dan is het geen manifestatie meer. Dan is het geen verrassing meer. Dan had je het gewoon zelf ook wel geforceerd gekregen.

En ik dacht bij mezelf: hmm, interessant. Want die Tomorrowland kaarten zijn inderdaad elk jaar altijd al gewoon goed gekomen.

Oké. Dan ben ik nu benieuwd hoe dat het dit jaar in orde gaat komen.

Ik ga slapen. En de dag erna word ik wakker… en ik had gewoon een mail om kaarten te kopen.

Nog geen 12 uur later.

Nu kun je dit toevallig vinden, maar ik vind het wel een héél toevallig toeval.

De echte nugget: wat ik losliet

Het belangrijkste is niet “de tickets”.

Het belangrijkste is wat er in mij verschoof.

Nog geen 12 uur nadat ik de noodzaak om te weten hoe het ging goedkomen en wanneer het ging goedkomen losgelaten had, was het goed gekomen.

En dat is exact wat ik bedoel met loslaten.

Niet: “ik wil het niet meer.”

Wel: “ik stop met mezelf vast te zetten in controle.”

Want die controle lijkt slim, maar vaak is het gewoon angst in een net pak.

Loslaten is geen passiviteit

En dit is belangrijk: ik heb effectief actie moeten ondernemen.

Die mail kwam binnen, maar ik moest de tickets nog altijd aankopen.

Dus loslaten is niet: niks doen.

Loslaten is:

• je blijft willen wat je wilt

• je blijft beschikbaar voor actie

• maar je stopt met forceren

Wanneer de deur zich opent, wandel je erdoor.

Hoe je voelt dat je aan het forceren bent

Forceren voelt vaak als:

• blijven duwen, blijven trekken

• blijven denken: “ik moet dit nu fixen”

• blijven zoeken naar het perfecte plan

• blijven herhalen in je hoofd: “hoe dan? wanneer dan?”

En soms is dat zogezegd “productief”…

maar eigenlijk is het gewoon stress die zich vermomt als daadkracht.

Wat loslaten dan wél is

Loslaten is:

de kramp loslaten, niet je verlangen.

Je stopt met geforceerd deuren open te duwen.

Je doet wat je kunt doen.

En daarna kom je terug in die staat van:

Hmm… ik ben benieuwd hoe dat goed gaat komen.

Niet omdat je naïef bent.

Maar omdat je jezelf niet langer gijzelt met controle.

Tot slot

Ik hoop oprecht dat ik dit vanaf nu bij elk “probleempje” sneller kan toepassen.

Niet als trucje.

Maar als manier van leven.

Want er is een wereld van verschil tussen:

• ik wil dit en ik vertrouw dat het komt, ik blijf bewegen

en

• ik wil dit en ik ga het kapot controleren tot het eindelijk gebeurt

Loslaten is die shift.

Stoppen met geforceerd deuren te openen.

En wandelen wanneer ze opengaan.