Toevallige toevalligheden: let jij op de lessen van het leven?

Het is een mirakel dat ik hier vandaag zonder kleerscheuren zit.

Maar voor ik je het volledige verhaal doe, heb ik eerst een vraag: let jij op de lessen die het leven je aanbiedt? Of schrijf je alles af als toeval, pech, “kan gebeuren”, en door?

Sinds kort ben ik heel bewust alle toevallige toevalligheden in een boekje aan het noteren. En eerlijk: het is mindblowing. Hoe synchroniciteiten zich opstapelen. Hoe dingen precies op het juiste moment “toevallig” in elkaar klikken.

Ik ben begonnen met synchroniciteiten te noteren (en dat verandert alles)

Ik weet niet wat het met jou doet, maar bij mij verandert er iets zodra ik dingen begin op te schrijven.

Niet omdat ik dan plots alles begrijp. Net niet.

Maar omdat ik zie dat het leven soms patronen herhaalt. Alsof het zegt: “Kijk nog eens. Je hebt het de vorige keer gemist.”

En dat brengt me bij vrijdagavond.

Vrijdagavond: onderweg van Tomorrowland

Vrijdagavond was ik onderweg van Tomorrowland met twee vrienden.

Timo zat achterin de auto en kreeg kramp. Heel oncomfortabel. En ik zeg, half als grap tegen hem:

“Moeten we stoppen op de pechstrook?”

Nog geen minuut later worden we ingehaald door een groep motards.

Ze hadden zo’n net iets te speelse vibe naar mijn goesting. Je kent dat: je voelt aan alles dat dit niet het moment is dat je wil dat iemand stoer gaat doen op de snelweg.

En ik denk nog: ik ben blij dat die voorbij zijn.

En dan gaat het mis (op een manier die bijna niet te bevatten is)

Ik denk dat… en één van die motards gaat onderuit.

Hij schuift.

Mist op een haar na de andere motards van die bende.

En wat er daarna gebeurt is zó absurd netjes dat mijn brein het amper kan plaatsen: hij schuift eigenlijk heel gecontroleerd de snelweg af en blijft, wonder boven wonder, gewoon liggen op de pechstrook.

Niet in de vangrail.

Niet in iemand anders.

Gewoon… op de pechstrook.

Bizar.

En bijgevolg stonden wij dus een minuut nadat ik het zei, inderdaad stil op de pechtstrook om te helpen.

Gelukkig: hij was bij bewustzijn

De ambulance is ter plaatse gekomen en de motorrijder is bij bewustzijn afgevoerd.

Hopelijk maakt hij het, gezien de omstandigheden, goed. Want dit had zó veel dramatischer kunnen aflopen.

Het toeval dat te perfect is om zomaar toeval te blijven

Terwijl ik daar sta, denk ik bij mezelf: dit is op zich heel toevallig.

Maar het wordt pas echt mindblowing als ik een paar dagen later ontdek dat Debby, die achter het stuur zat , twee weken geleden exact hetzelfde had meegemaakt.

Niet met een motard.

Met een fietser.

Een fietser die vóór haar onderuit ging.

Ik bedoel… hoe vaak maak jij mee dat iemand die voor je rijdt zomaar onderuit gaat? Dat gebeurt niet elke week. Dat is geen “standaard pech”.

En toch: twee keer, bijna hetzelfde scenario.

De les die ik er (nog) niet uit hebIk ben er nog niet uit wat ik hier exact uit te leren heb.

Maar ik zie wél dit:

Sommige situaties herhalen zich tot je ze ziet.

Alsof het leven je niet straft, maar je wakker wil maken.

Alsof het zegt: “Let op. Kijk. Dit is een patroon. Dit is een signaal.”

En dat is precies waarom ik die toevallige toevalligheden ben beginnen noteren.

Niet om er meteen een conclusie uit te persen.

Maar om te leren kijken.

Wat als het leven al langer met je praat dan je denkt?

Misschien is het gewoon toeval.

Maar eerlijk? Als je genoeg van die puzzelstukjes naast elkaar legt, dan wordt het steeds moeilijker om te doen alsof het niets betekent.

Dus ik gooi de vraag terug naar jou:

Let jij op?

En vooral: welke “toevallige toevalligheden” heb jij de laatste tijd weggelachen, terwijl ze misschien iets proberen duidelijk te maken?