Toeval bestaat niet?

Oké. Dit gaat misschien een beetje raar klinken, maar blijf even bij mij.

We lachen vaak met oudere samenlevingen omdat die voor alles wat ze niet konden verklaren een godheid hadden. Een zonsverduistering? De wil van de zonnegod. Een misoogst? De goden zijn boos.

En ja, vandaag kunnen we veel meer verklaren. We kunnen natuurlijke fenomenen voorspellen, meten, berekenen.

Maar… we hebben nog steeds geen verklaring voor álles.

En wat doen wij dan?

Wij noemen het toeval.

Alsof dat een uitleg is.

Maar toeval is vaak gewoon een naam voor iets wat we nog niet begrijpen.

“Als alles bewustzijn is…”

Als alles bewustzijn is, of als bewustzijn in elk geval een rol speelt in hoe we de wereld ervaren, dan is bewustzijn met andere woorden ook… alles.

En dat is zo’n beetje waar kwantumfysica voor veel mensen begint te wringen.

Ik ga niet doen alsof ik alles snap. Ik snap het niet.

Maar ik vind het wél interessant dat bepaalde experimenten al honderden keren opnieuw zijn gedaan, met telkens hetzelfde resultaat.

Het Double Split Experiment

Misschien heb je al eens gehoord van het Double Split Experiment.

In het kort (en ik houd het bewust simpel):

• Licht (fotonen) kan zich gedragen als een deeltje én als een golf.

• Wat het “kiest” om te doen, lijkt te veranderen afhankelijk van of het geobserveerd wordt.

Met andere woorden: het lijkt alsof de aanwezigheid van waarneming, aandacht, bewustzijn, mee bepaalt wat er gebeurt.

Nog eens: ik beweer niet dat ik begrijp hoe dat kan.

Maar het feit dat we het niet snappen, maakt het niet onwaar.

Het gebeurt. Keer op keer.

En ik vind het opvallend hoe weinig we daarover praten in het dagelijkse leven.

Mijn eigen bewijs is niet “wetenschappelijk”… maar het is wel echt

Ik merk het in mezelf.

Ik heb discussies soms al tien keer gevoerd vóór ze ooit in het echt plaatsvinden.

In mijn hoofd.

En dan feliciteer ik mezelf met mijn mensenkennis.

Maar eerlijk? Dat is vaak geen mensenkennis.

Dat is doemdenken met een slim sausje.

Dat is mijn aandacht die al vooruitloopt op conflict.

Mijn emoties die al vooruitlopen op teleurstelling.

Mijn lichaam dat al in stress gaat, nog voor er iets gebeurd is.

En als je daar lang genoeg in blijft hangen, dan voelt het bijna alsof je het “aantrekt”.

Of je het nu kwantum noemt, psychologie, zenuwstelsel, energie… noem het hoe je wil.

Het effect is hetzelfde:

waar je je aandacht en emotie op zet, groeit.

De oefening: remmen en bijsturen

De laatste tijd ben ik heel bewust bezig met het tegenovergestelde.

Als ik mezelf betrap op:

• “ik ben weer aan het doemdenken”

• “ik ben weer in discussie met iemand in mijn hoofd”

• “ik ben weer scenario’s aan het bouwen die mij leegzuigen”

… dan duw ik op de rem.

En dan stel ik mezelf één vraag:

Wat is eigenlijk wat je hier wél wil bereiken?

En dan probeer ik dat te voeden.

Met mijn aandacht.

Met mijn emoties.

Met mijn intentie.

Lukt dat altijd? Nee.

De ene keer beter dan de andere.

Maar ik kan je wel zeggen: het werkt.

Niet als magisch trucje.

Wel als training.

Het verschil tussen weten en toepassen

En hier zit voor mij de echte punchline:

Je kunt dit soort dingen wel weten. Bestuderen. Interessant vinden.

Maar pas als je het ook werkelijk toepast, kan het iets voor je doen.

Want kennis is fijn.

Maar implementatie is macht.

En implementatie vraagt dat je jezelf in het moment betrapt.

Dat je stopt.

En dat je kiest.

Dus… toeval?

Ik heb te veel “toevallige toevalligheden” in mijn leven meegemaakt om niet tot de conclusie te komen dat er dingen zijn die ik niet weet en niet begrijp.

En het is niet omdat ik iets niet begrijp, dat het niet bestaat.

Misschien is “toeval” soms gewoon het label dat we plakken op iets dat we nog niet kunnen verklaren.

En misschien, gewoon misschien, is je aandacht veel krachtiger dan je ooit geleerd hebt.