Je lichaam slaat emoties op? Ja. En zo werkt loslaten écht
Je lichaam kan emoties opslaan, en behandelingen kunnen helpen om spanning en vastgezette stress voelbaar te maken en te reguleren. Maar dat betekent niet dat je hierna “ervan verlost” bent. Zenuwstelselregulatie kan een resetpunt zijn: een moment waarop je weer ademruimte krijgt en opnieuw voelt hoe echte ontspanning en veiligheid aanvoelen. Alleen: als je focus daarna terug naar het verleden, het trauma en de oude stressgedachten gaat, dan komt je systeem heel snel opnieuw in dezelfde chemische staat terecht. Dat is een feedback loop, en in essentie zelfs een vorm van afkicken. Behandelingen geven je een nieuw ankerpunt, maar herkennen en ingrijpen in het dagelijkse leven blijven jouw verantwoordelijkheid.
Ik ga iets zeggen waar ik jarenlang mijn mond over gehouden heb. Niet omdat ik het niet geloofde. Integendeel. Maar omdat ik bang was om verantwoordelijk te worden voor hoe andere mensen omgaan met wat het leven hen voorschotelt.
Want ik zie het overal: therapeuten (of behandelaars) die beloven dat hun sessies “emoties losmaken”, dat je trauma “verwerkt”, en dat je er daarna vanaf bent.
En ik zie ook hoeveel mensen vooral hopen dat het zo werkt.
Maar zo werkt het niet.
Waarom ik hier zo voorzichtig mee was
Ik wil niet dat iemand bij mij komt liggen met het idee:
“Fix mij.”
“Haal het eruit.”
“Maak het weg.”
Omdat dat je opnieuw buiten jezelf zet. En ik geloof niet in een oplossing buiten jezelf.
Ik ben daar zelf ook ooit in meegegaan. Via kundalini activaties bijvoorbeeld. Niks tegen die therapievorm trouwens, ik heb er ook waarde in gezien.
Maar wat ik zó vaak zag gebeuren, was dit: Mensen gingen naar zo’n sessie om iets achter zich te laten.
Ze kwamen daar letterlijk “uitkotsen” wat te zwaar was.
En daarna? Daarna gingen ze naar huis en begonnen ze het meteen weer op te eten.
Niet omdat ze dom zijn.
Maar omdat hun systeem nog altijd verslaafd was aan dezelfde staat van zijn.
Ja: zenuwstelselregulatie kan een resetpunt zijn
Laat dat duidelijk zijn: een behandeling kan absoluut helpen.
Het kan een resetpunt zijn.
Het kan je ademruimte geven.
Het kan je lichaam laten voelen: ah, zo voelt veiligheid. Zo voelt ontspanning. Zo voelt aanwezig zijn.
En vanuit die staat kun je weer energie richten op waar je naartoe wil.
Maar als je focus blijft hangen op het verleden, op het trauma, op het verhaal… dan maak je het misschien even vrij.
En dan eet je het daarna weer op.
En dan ga je niet vooruit.
Het is eigenlijk heel logisch (en best chemisch)
Je lichaam voelt emoties niet “zomaar”.
Je zenuwstelsel laat letterlijk een chemische cocktail los op basis van de gedachten die jij entertaint.
Stressvolle gedachten? Dan krijg je sneller cortisol, adrenaline en noradrenaline.
Rustige, veilige gedachten? Dan krijg je eerder serotonine en lichte endorfines.
Klinkt een beetje als wat drugs ook kunnen doen, toch?
En ook al maakt je eigen systeem die mix aan: je lichaam kan wél degelijk verslaafd raken aan een bepaalde mix als die lang genoeg aanhoudt.
En zo ontstaat de feedback loop
Als je jarenlang in “paraatheid” leeft, dan wordt dat je baseline.
Op een bepaald moment begint je lichaam die staat zelfs te missen wanneer de adrenaline en cortisol dalen.
En dan gebeurt er iets heel verraderlijks:
Je begint bijna vanzelf weer stressvolle gedachten te entertainen.
Niet omdat je dat wil.
Maar omdat je systeem die chemie kent. En die chemie voelt… vertrouwd.
Dat is de feedback loop.
Wat je dan eigenlijk aan het doen bent: afkicken
Die loop doorbreken kan alleen als je het herkent voor wat het is.
Afkicken.
Niet spiritueel miraculeus.
Gewoon: logisch.
En ja, dat kan ongemakkelijk zijn. Want als je lichaam gewend is aan spanning, dan kan ontspanning in het begin zelfs “raar” voelen.
Alsof je iets mist.
Alsof je niet alert genoeg bent.
Alsof je jezelf niet beschermt.
Maar dat is exact het punt: je systeem leert een nieuwe baseline.
Waar behandelingen wél enorm in kunnen helpen
Behandelingen kunnen je niet “redden”.
Maar ze kunnen je wel helpen met iets dat veel mensen missen:
een nieuw ankerpunt.
Een ervaring in je lichaam van:
werkelijke ontspanning
veiligheid
vertraging
aanwezig zijn
En als je dat ankerpunt eenmaal kent, ga je sneller herkennen wanneer je weer afwijkt naar je oude staat.
Wanneer je weer in je hoofd schiet.
Wanneer je weer in paraatheid gaat.
Wanneer je weer “aan” staat.
En hier komt de nuance (die ik altijd miste)
Dat herkennen én ingrijpen… dat moet je helaas zelf doen.
Ik kan je helpen voelen hoe echte ontspanning voelt.
Ik kan je helpen zakken in je lichaam.
Ik kan je systeem een resetpunt geven.
Maar jij bent degene die daarna, in je echte leven, het moment gaat herkennen waarop je weer terug wil grijpen naar het oude.
En dan mag je kiezen.
Niet vanuit schuld.
Maar vanuit bewustzijn.
Waarom ik hier nu wél over praat
Door hier jarenlang over te zwijgen, hield ik ook een stuk van mezelf verborgen.
En door dat verborgen te houden, hielp ik mensen niet die hier wél volledig mee resoneren.
Dus ja: ik ga over dit soort onderwerpen praten.
Maar altijd met deze nuance:
niet miraculeus
wél diep
niet “weg ermee”
wél “leren herkennen, leren reguleren, leren kiezen”
En dat is misschien niet het snelle antwoord waar je ego op hoopt.
Maar het is wel het antwoord dat je systeem op lange termijn vrijer maakt.
Heb je vragen over jouw huid?
Boek een kennismakingsbehandeling en krijg persoonlijk advies van Jan Desair.
Boek je kennismakingsbehandeling