Jan Desair op de radio: stress, huid en het licht in je ogen

Vorige week zat ik een uur in de studio bij Radio Internazionale met Mosè.

We vertrokken vanuit mijn blog, maar het gesprek ging eigenlijk over iets dat veel groter is dan skincare.

Over waarom mensen er “ouder” kunnen uitzien op hun 16e dan op hun 37e. Over waarom je huid niet alleen reageert op wat je smeert, maar ook op wat je draagt. En over hoe zelfzorg soms… stiekem een bron van stress wordt.

Hier zijn de belangrijkste dingen die ik daar gedeeld heb.

Liever de hele aflevering luisteren? Dat kan hier!

1) Ik ben al heel mijn leven “abnormaal” bezig met zelfzorg

Mosè vroeg: “Stel jezelf kort voor.”

En ik moest daar zelf om lachen, want als ik terugdenk aan mijn studententijd…

Op kot hebben ze letterlijk extra schappen moeten bijbouwen in de badkamer om al mijn producten kwijt te kunnen.

Dat was echt abnormaal.

Ik had elk Rituals-ritueel staan. Alles.

Maar die obsessie ging niet alleen over “lekker ruiken” of “mooi zijn”.

Ik was vooral gefascineerd door:

• de wetenschap achter skincare

• waarom iets bij de ene wél werkt en bij de andere niet

• en wat er onder de oppervlakte meespeelt

En hoe langer ik daarmee bezig was, hoe duidelijker één ding werd.

2) Je kunt smeren wat je wilt, als je binnenkant niet mee is, zie je het

Ik zie het elke dag in mijn salon.

Mensen investeren in producten, behandelingen, tools, supplementen…

Maar als je zenuwstelsel constant “aan” staat, dan zie je dat.

In je huid. In je ogen. In je uitstraling.

En dan kun je langs buiten blijven bijsturen, maar je krijgt nooit dat effect waar je eigenlijk naar verlangt:

frisheid, licht, energie.

Dat is waarom ik altijd zeg:

Je huid is geen losstaand ding. Het is een spiegel van je systeem.

3) Waarom ik ben beginnen schrijven over “het dagelijks leven”

Mosè zei iets dat ik vaak hoor: dat ik dingen durf te schrijven die mensen niet durven zeggen.

En hij vroeg: “Wanneer ben je daarmee begonnen?”

Dat kwam niet uit een marketingplan.

Dat kwam omdat ik bij mezelf begon te zien wat stress doet.

Ik heb foto’s teruggezien van mezelf op mijn 16e. En ik zweer het je:

Ik droeg alle stress van de wereld op mijn schouders. Je ziet het aan mijn ogen.

En als ik dat nu terugzie, dan denk ik: ik zie er daar ouder uit dan nu.

Niet omdat ik toen “slechtere producten” gebruikte. Maar omdat mijn systeem toen niet veilig was.

4) Mensen willen een jeugdige uitstraling, maar ze dragen het gewicht van de wereld

Dit is een pijnlijke waarheid.

Mensen willen een frisse, energieke uitstraling. En ze willen daar heel veel geld en heel veel “gekke dingen” voor doen.

Maar zolang je rondloopt met het gewicht van de wereld op je schouders, ga je dat niet bereiken.

En let op: ik ben niet tegen behandelingen of ingrepen.

Ik ben tegen het idee dat je het licht in je ogen kunt kopen.

Want dat licht komt niet uit een potje.

Dat licht komt uit iets anders:

zelfverantwoordelijkheid.

En uit de durf om jezelf vragen te stellen zoals:

“De dingen die ik normaal vind… zijn die eigenlijk wel normaal?”

5) Reflectie is geen hobby. Het is een alarmbel.

Mosè zei: “Ik heb het gevoel dat je heel veel reflecteert.”

Klopt.

Maar niet op de manier dat ik uren zit te analyseren.

Ik heb mezelf getraind om mijn gedachten actief te vertragen.

Je zenuwstelsel werkt met verschillende “snelheden”. En als je standaard sneller draait, dan voelt rust bijna vreemd.

Maar in mijn werk is rust geen luxe.

Het is letterlijk de basis.

Alleen als ik in die staat ben, kan ik mijn klanten echt laten landen tijdens een behandeling.

Dus wanneer er iets gebeurt waardoor ik die rust niet kan houden, gaat er meteen een alarmbel af:

“Oh. Hier gebeurt iets.”

En dan kan ik naar de ander wijzen. Of naar de situatie.

Maar daar kan ik niks mee.

Dus kijk ik naar wat het in mij triggert. Dat is geen zweverig gedoe. Dat is gewoon volwassen worden.

6) De valkuil van “later ga ik mezelf waarderen”

We hadden het ook over ouder worden.

Op een bepaald moment kijk je in de spiegel en denk je:

“Mijn kaaklijn is toch niet meer zo strak als vroeger.”

En dan komt die gedachte:

“Ik had het meer moeten waarderen toen ik het had.”

En dan gaan mensen ver. Soms heel ver.

In de hoop dat ze zichzelf dán wél gaan waarderen.

Maar op dat pad creëer je vaak iets kunstmatig.

Je wil je natuurlijke jeugdigheid terug.

En je ruilt die in voor een plastieke versie van jezelf.

En de focus verschuift continu.

Dus ja, ik zeg dat soms heel direct:

Begin jezelf NU waarderen.

Want het is heel zeker dat het nog erger gaat worden zolang je leeft.

Dat klinkt hard. Maar het is ook bevrijdend.

7) Skincare als stressbron: dat is het punt waar het fout loopt

Dit is misschien het meest onderschatte stuk.

Er zijn zó veel mensen bij wie skincare geen zelfzorg meer is.

Het is stress.

“Wij móéten double cleansen.” “Wij móéten dit.” “Wij móéten dat.”

En alles gebeurt vanuit hypergestresstheid:

“Want anders valt mijn gezicht eraf.”

En dan denk ik: wacht.

Als we weten dat stress een enorme invloed heeft op onze gezondheid (en ja, ook op onze huid)…

Waarom bouwen we dan routines die ons stress geven?

Stressmanagement is geen extraatje.

Het is een basisconditie.

Dus alles wat jou stress bezorgt, ook je skincare routine, dat mag je herbekijken.

Tot slot

Als ik één ding hoop dat je meeneemt uit dat interview, dan is het dit:

Je hoeft niet harder te werken aan jezelf.

Je hoeft niet meer te forceren.

Je hoeft niet nóg een stap te zetten vanuit “het moet”.

Je mag slimmer kijken. Rustiger. Eerlijker.

En van daaruit zorg dragen.