Het moeilijkste stuk aan grenzen stellen waar niemand het over heeft

Grenzen stellen. Iedereen zegt dat je het moet doen.

Maar er is één stuk dat bijna niemand zegt. En dat is ook het moeilijkste stuk van allemaal.

Niet het gesprek.

Niet het bericht sturen.

Niet het moment waarop je eindelijk zegt: “tot hier en niet verder.”

Het moeilijkste stuk is wat erna komt.

Even kaderen

Ik heb daarnet mijn aannemer afgebeld. Hij zou een volledige renovatie doen.

Lang verhaal kort: hij heeft al twee keer zijn afspraken niet nagekomen over de start van de werken.

En ik had mijn agenda daar wél op geanticipeerd.

Ik heb letterlijk tegen klanten gezegd: “je kunt niet boeken op die dagen, want dan zijn ze aan het werken.”

En achteraf blijkt: voor niks.

Dat kost tijd.

Dat kost geld.

En vooral: dat kost energie.

En ik wilde mezelf niet in een positie brengen waarin ik mij een derde keer aan dezelfde steen stoot.

Dus ik heb het stopgezet.

En op zich… dat is al een overwinning.

De Jan van vroeger had niks gezegd

De Jan van een paar jaar geleden zou dit niet gedaan hebben.

Die zou niks gezegd hebben.

Die zou het niet gedurfd hebben.

Die zou uit schrik om iemand anders verantwoordelijk te stellen voor zijn acties, zijn mond gehouden hebben en stilletjes weggekwijnd zijn.

Een schietgebedje doen.

Wachten tot het over is.

Dus ja: er is vooruitgang.

Maar.

Het moeilijkste stuk: die kwetter in je hoofd

Wat nu het moeilijkste is, is niet dat ik de grens gesteld heb.

Het moeilijkste is die kwetter in mijn hoofd stil krijgen.

Dat stemmetje dat blijft zoeken naar… begrip.

Dat hoopt op een antwoord in de zin van:

“O ja, ik snap het. Geen probleem.”

Terwijl… als hij het zou snappen, zaten we niet in deze situatie.

Dus waar gaat het eigenlijk over?

Waar je brein je probeert te saboteren (met iets dat lief klinkt)

Dat stemmetje klinkt onschuldig. Bijna lief.

Maar het is eigenlijk een oude reflex:

• “Als jij mij begrijpt, dan ben ik veilig.”

• “Als jij het oké vindt, dan heb ik het goed gedaan.”

• “Als jij mij nog graag ziet, dan mag ik bestaan.”

En dat is exact waarom grenzen stellen zo moeilijk blijft.

Niet omdat je niet weet wat je moet doen.

Maar omdat je zenuwstelsel (en je oude identiteit) nog altijd hoopt op bevestiging.

De waarheid die niemand graag hoort

Als je een grens stelt bij iemand die jouw grens al twee keer genegeerd heeft…

… dan is de kans groot dat je geen begrip gaat krijgen.

En dat is niet omdat jij fout zit.

Dat is omdat je grens net nodig was.

Je kunt niet én verwachten dat iemand je respecteert,

én verwachten dat die persoon blij gaat zijn dat jij jezelf eindelijk serieus neemt.

Soms is het één of het ander.

Misschien is dit de “final stage”

Soms hoop ik dat dit de final stage van self development is.

Dat je het gesprek kunt voeren.

Dat je de grens kunt zetten.

En dat je daarna ook nog kunt verdragen dat iemand je niet begrijpt.

Dat iemand je misschien zelfs “lastig” vindt.

En dat je toch rustig blijft.

De echte grens is intern

Ik denk dat dit het stuk is waar niemand het over heeft:

de echte grens is niet wat je tegen de ander zegt.

De echte grens is wat je in jezelf stopt.

Stoppen met:

• hopen op toestemming

• wachten op begrip

• jezelf uitleggen tot de ander zich beter voelt

• je grens terug inslikken om “lief” te blijven

Grenzen stellen is niet: “ik hoop dat je dit oké vindt.”

Grenzen stellen is: “ik kies dit, ook als jij het niet oké vindt.”

Tot slot

Als jij grenzen aan het leren bent, en je denkt: “amai, ik kan het wel zeggen, maar daarna blijf ik malen”…

Dan zit je in het moeilijkste stuk.

Het stuk waar je oude versie nog hoopt dat iedereen je leuk vindt.

En waar je nieuwe versie leert: dat gaat niet.

Maar je kunt wél jezelf leuk blijven vinden.

En dat is uiteindelijk de enige goedkeuring die je nodig hebt.